مصيبت يعني چي؟ الان ساعت 2 تازه اومدم خونه امروز باهاش رفتم روانپزشك . اون ديدار من و با او قدغن كرد وگفت فقط براي اينكه آروم بشه باهاش تلفني صحبت كن. ولي اونم بايد خيلي كم باشه فقط در حد يه تلفن در روز بايد باشه. به اين مي گن مصيبت يا بلا كه يه دفعه سر آدم نازل ميشه . اينم دوستي من و اون كه هيچ كس و هيچ چيز نمي خواد ما با هم باشيم. ديروز براش يه نامه نوشتم كه امروز بهش دادم ولي بعد پشيمون شدم اين چند خط از نامه است: "يادته ديروز كه با هم حرف زديم پشت تلفن چي بهم گفتي؟ نه؟ اون حرفت كه گفتي: هيچ چيز نمي تونه بين من و تو فاصله بندازه.(ولي سه چيز مي تونه گذر زمان و دوري و بي خبري) البته من نميذارم كه اين اتفاق بيافته اين گفتمو هم امضا مي كنم. (اينجا رو امضا كردم) حالا ديگه بستگي به تو داره كه چي بخواي." اينا رو براش نوشته بودم ولي حالا بعد از اتفاقاتي كه امروز افتاد مي گم كه كارم خيلي اشتباه بوده هميشه ميگن كاري رو بكن كه بعداً پشيمون نشي هميشه هم سعيم همين بوده ولي حالا چي من كه پيشگو نبودم كه بدونم قراره چه اتفاقي بيافته. حالا چي باز به اين مي گن زندگي؟ اگه زندگي اينه پس به اين چه ميگن؟ امروز خاله بعد از همه ي اينا برام يه شعر خوند ولي شعرش يادم نيست فقط مي تونم سادش رو بگم. اون يه حرف قديمي رو زد كه گفت: دوست اونه كه به گريه بندازت نه اينكه به خندونت. يعني اينكه ما بايد از هم دور بمونيم اين فقط به خاطره اونه. خواهرش همه چيزو گردن من ميندازه مي گه ما مي خوايم كمكش كنيم اونوقت تو بهش مي گي بيا باشگاه . مي گه نمي توني باهاش قهر كني منم رك و راست بهش گفتم نه. صبح كه مي خواستم راه بيافتم برم با خودم گفتم كه با خواهرش بد رفتار مي كنم حتي تا موقعيكه اومدن به ظاهر جدي بودم ولي بعد از گذشت چند دقيقه خشم و عصبانيت جاي جدي بودن ظاهري منو گرفت ولي بازم نمي تونستم ابراز كنم .چون من هميشه مي خندم و نمي تونم جدي باشم براي همين حتي در عصبانيت هم مي خندم . بهش گفتم كه امروز آخرين روزه كه منو مي بيني تا موقعيكه رفتارت رو درست كني گفت من يه ماه تونستم بهش گفتم فكر كردي تا كوه قاف رفتي .يه ماه؟ واي چقدر زياد. گفت پس تا كي بايد نبينمت تا يه ماه؟ گفتمش نخير، يه ماه كه نه بيشتر از اون تا اخر عمر. اونم گفت آخرين ديدارمون روز مرگ منه .اين حرف آخرش بود. با اين بلايي كه سرم اومده چي كار كنم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ سؤال ، سؤال ، سؤال . خيلي سؤال دارم ولي جوابشونو كي ميده. اين همه سؤال بي جواب براي آدم توي يه نصف روزه پيش مياد . كه با جواب هاي نداشته روي هم تلمبار ميشن . من يه نفر رو مي خوام . يه نفركه جواب ها مو ازش بپرسم كه سؤالمو با سؤال ديگه جواب نده آخه تو اين دنياه غول پيكر كسي پيدا نميشه كه جواب اينا رو بهم بده؟؟؟؟؟؟؟؟ من سؤال زياد دارم مثل اينكه : چرا؟ چرا بايد زندگي اينقدر سخت بشه كه نشه اسم اونو گذاشت زندگي؟ چرا بايد بين آدما سد گذاشته بشه؟ چرا بايد براي آدما مشكلي پيش بياد كه نشه اون با كسي كه دوستش داره ارتباط برقرار كنه؟ چرا بايد بعضي ها هر چقدر كه دوست دارن به آدم زور بگن چرا كه اونا بزرگ ترن؟چرا؟ چرا نمي توني كسي رو كه خيلي دوستس داري بهش بگي چونكه به بعضي ها بر ميخوره؟ چرا بايد هميشه احساس واقعيتو پنهان كني چون مي خواي كسي ديگه ناراحت نشه؟ چرا هيچوقت نمي توني با كسي كه دوستش داري تنها باشي؟ چرا ؟ ؟ ؟ . . . . . . . . . . . . اين همه چرا. ولي آخرين چرا. چرا كسي نيست به اين همه چرا يه جواب منطقي بده؟